Qırım aqqında masal

11.05.20160:19

Bir zamanlarda, yer yüzünde insanlar o qadar çoq, okeanlar o qadar büyük olmağanda yerniñ bir köşesinde güzellerden güzel bir halq yaşay eken. Şu halqnıñ qızları saba uyanğanda yıldızlar suqlanıp söne, yigitlerniñ dülberliginden ise küneş bile utanıp saqlana eken.

Bu halq etrafı sahralarnen qapalğan bir topraqlarda yaşay eken. Topraqları bereketsiz olsa da, qomşu halqlar bu yerge köz taşlay, ücüm ete, ortalıqnı yıqa, yerli sakinlerni öldüre, qadınlarnı hırsızlay ekenler. Bu güzel halqnıñ özüni qorçalamaq içün küçü yetmey edi.

Amma bir kün er şey deñişti. Sahralar arasında saqlanğan bu topraqlarda bir Vetan adlı bir şahzade doğa. Vetan öyle bir cesür ve quvetli ki, kiyik ayvanlar bile yanında yaltaqlanıp nazlana, yer yüzü ise onı qorucaq qaraman peyda olğanını duyıp sevine, çeçekley, gürleşe edi.

Vetan bir şeyden qorqmay edi. Onıñ qocaman, cesür, qorqubilmez ve merametli yüregi bar edi. Dünyada er şeyden ziyade öz halqını seve edi. Balalıqtan çoq felâket körgen, çoq qıyınlıqlar çekken. Adamlar, adanıñ etrafındaki quru sahralarnıñ qumlu furtunalardan, kelmeşeklerniñ ücümlarından pek qıynala ediler.

Vetan ösip çıqtı ve anasınıñ közyaşlarına artıq dayanıp olamağanını añladı. Öz ordunı toplap, Ana Yurtunı qorçalamağa qarar berdi. Anası tiz çökip yalvardı:
— Yapma balam, ketme,Vetan. Qan tökip baht qıdırma, başqasınıñ canını alıp, öz göñlüni qarartma.
Ana kibi yar olmaz, Vatan kibi yer olmaz, ananıñ közyaşları kibi küçlü şey de olamaz.

Vetan onı kimse körmegen bir yerge uzaqlaşıp, yerge oturıp teren tüşüncelerge daldı. Şu daqqası kederli bir nağmeni eşitti..o derdli yır duşmanlarnıñ qanlı seyahatları, evleri yıqılıp, ocaqlar söngeni, ölüm ve azap aqqında tarif etip, yüreklerni sızlata edi.

Vetannıñ közü ögünde aynıñ on dörtü kibi dülber bir qız peyda oldı. Qıznıñ güzelliginden meftün olğan yigitniñ qalbi büllür kibi saf bir sevginen tolıp, soñsuz baht eyecanından daa küçlü urmağa başladı.

Qıznıñ adı Millet edi. Eki yar qavuşır eken, tuvğan topraqlarında ne qadar azap çekkenleri aqqında subetleşip, dertleşip küneş batqanını duymay qaldılar. Soñra Millet böyle dedi:
-Bilesiñmi, bu dünyanı yarıqlatqan soñsuz Hikmet saibidir, bizge tek o yardım eter, kel oña yalvarayıq, tiz çökeyik, yüreklerimizni teslim eteyik, O bizge doğru yolnı köstersin..

Vetannen Millet el tutuşıp, eñ yüksek dağğa çığıp, küneş doğa yatqan, dünya uyanğan mubarek daqqalarda Hikmet sahibine yalvardılar. Yer yüzüni yaldızlağan küneş şu künü biñ küneşten daa parlaq edi. Dağ töpesindeki er bir yapraçıq çıq tamçılarınen yuvuna, yañı künge sevine edi. Yüce Rabbiniñ mucizesi er yerde his etile: küneş nurlar altında qızğan topraqlarnıñ er zerresinde, er bir otçıq ve çeçekte, dağ töpelerini şefqatnen örtken bulutlarda, yañı künni qarşılağan er bir böcek, er bir canda..

Vetannen Milletniñ yüreklerinde bir coşqun nağmeler yañğıradı, içlerine nur saçıldı… O sevgi ve hidayet nuru edi. Milletniñ sevgisi mavı selge çevirilip, sahralarnı örtti, adanıñ etrafı suvğa toldı. Vetannıñ yüregindeki sevgi yeşil ışıq seli dağ- qırlarnı ormanlarnen örtti, bereketli bağ- bağçalarğa çevirildi.

Vetan bu güzellikke baqıp, -Qırım, Qırım! dep qıçırdı.
Şu künden başlap, bu yeşillik içinde batqan ve deñiz suvlarınen yuvulğan acayip ülkede Millet kibi güzel ve Vetan kibi cesür bir millet yaşadı. Bu topraqlarğa ayaq basqan er kim meftün ola, şu yerlerni terk etmege istemey ediler. Şu yerniñ adı Qırım oldı.

Asırlar keçse de, bu yeşil adanıñ halqı özüni bir Millet tanıp, topraqlarına Vetan dey ediler. Qırım halqı onı yaratqan Sevgi ışığını iç unutmadı.

Bu topraqlarda cenkler de ola edi, felâket ve belâlar da..onsız yaşayış olmaz. Pahıl közler, zalım duşmanlar Vetan üzerinde dolaşıp,Milletni yoq etmege tırışa ediler. Amma acayip Qırım topraqları Hikmet Sahibiniñ imayesi ve emanetinde edi. Öyle edi ve öyle de olacaqtır.

Aliye KENCE-ALİ